Binnen onze vereniging hebben meerder leden zich al dan niet beroepsmatig gespecialiseerd op een of meerdere fotografieonderwerpen.

Zo zijn er portretfotografen, theaterfotografen, stadsfotografen, zijn er personen die zich hebben toegelegd op druppels en ander klein goed.
Ook hebben we nog een kleine groep die zich al jaren bezighoudt met Urbexfotografie. Dit houdt in het fotograferen van oude en verlaten gebouwen.


Dankzij de Nederlandse opruimdrift moeten deze gebouwen bijna altijd in het buitenland gezocht worden. In Nederland worden dergelijke locaties al gauw gesloopt en vervangen door nette nieuwbouw.
Het Urbexgroepje was onlangs op bezoek geweest op een locatie met de illustere naam 'Theater Bizarre'.
Het is een oud theater waarvan men eigenlijk dacht dat het niet mogelijk zou zijn deze te bezoeken en op de gevoelige plaat vast te leggen.
Totdat een urbex fotografie forum daar zijn jaarlijkse feestje zou houden en onze leden er achter kwamen dat je gewoon een bezoek kunt boeken.
Zo ontstond het plan om in clubverband naar deze locatie te gaan.

Om ons alvast een beetje lekker te maken toonde Alfons ons alvast een paar mooie Urbexfoto's en leerde ons de Do and Don'ts van Urbex.
Niet elke locatie is even moeilijk, bij sommige loop je blijkbaar zo naar binnen, en bij andere moet je bijna inbrekersgereedschap meebrengen.
Hierdoor zal niet elke locatie voor een ieder 'te doen' zijn. De een haakt af zodra de voordeur niet open staat, en een ander haakt pas af als het gebouw is gesloopt.
Iedereen zal voor zich een grens moeten trekken, tot hier en niet verder.
Ook vertelde Alfons over de techniek om aan locaties te komen. Urbex fotografen hebben namelijk stuk voor stuk de eigenschap dat ze geen locaties uitwisselen.
Het vinden van een locatie komt eigenlijk neer op het grondig analyseren van heel veel foto's die er reeds van een bepaalde locatie bekend zijn.

Na enig overleg is een datum in het najaar geprikt voor een bezoek aan Theater Bizarre en kunnen we met aardige groep onze eerste schreden in Urbexland zetten.

 

fotografie: Alfons Postma